25 بهمن، اول اسفند، تفاوت و شباهت مصر و ایران از دید سایت الف

چند روز پیش در سایت خبری الف، تحلیلی درباره ی تفاوت تحرکات و پیروزی مردم مصر و آنچه در ایران در روز 25 بهمن گذشت می خواندم.
جدا از اینکه در این سایت اهانت های زیادی به افراد مختلف شده بود، موضوع جذاب این بود که امکان نظر گذاشتن در این خبر هم بود و خوب خیلی ها سوالاتی مطرح کرده بودند و کاملا مشخص بود که مدیریت وبسایت، قادر به پاسخگویی منطقی به سوالات نداشتند. با اینکه مشخصا بیشتر نظرات موافقین با خود را منتشر می کردند، تعداد آرای موافق و مخالف نمایانگر مخالفت اکثریت خوانندگان با نوشته های آن بود.
در یک جمله، نظر مدیریت سایت این بود که در ایران امکان برگزاری تظاهرات برای مخالفین تا زمانی که ایران در تهدید از ناحیه ی مخالفین، از جمله منافین ، هست، نخواهند بود. و همانطور که میدانید ایران حداقل در سی سال گذشته در این تهدید بوده و به نظر نمیرسد به این زودی ها در معرض چنین تهدیدی نباشد، و این یعنی مخالفین بنا بر این استدلال هیچ وقت نمی توانند تجمعی داشته باشند.
ضمنا چرا مشکل فقط برای تجمع مخالفان هست، چرا وقتی موافقان مثل همین چند روز اخیر تجمع می کنند، مخالفتی با آنها صورت نمیگیرد؟ آیا آنها فقط از تجمعات مخالفین سوء استفاده میکنند.

برای مردم ایران، برای روز اول اسفند و روزهای پیش رو، آرزوی موفقیت می کنم.

استعفای مبارک، مبارک، تا 25 بهمن

مصری ها معتقدند که کشور بعدی که از وضعیت دیکتاتوری فعلی خارج میشه، ایران هست نه یک کشور عربی دیگه!

البته اینکه این همه تو پوشیدن لباس سبز و دستبند سبز و استفاده از فیس بوک و توئیتر از جنبش سبز ایران الهام گرفتند هم نباید دور از نظر بمونه.

یک فرق بزرگ بین مصر و ایران این هست که ارتش با مردم درگیر نشد، با حکومت هم درگیر نشد، سعی کرد یک میانجیگر بیطرف باشه.

جالب هست که اینقدر ایران از جنبش مصری ها حمایت میکنه، به مخالفان خودش اجازه یک راهپیمایی با مجوز در 25 بهمن را نمیده:(

امیدوارم سرنوشت اونها، همانطور که الان دایم خودشون اعلام میکنند، مثل سرنوشت کنونی ایران نشه. البته اونها دایم میگن انقلاب ما اسلامی نیستف ولی یادمه اون اوایل هم تو ایران همین ها را میگفتند که یکهو…..

شعری از شمس لنگرودی

دخترم
سنت شان بود
زنده به گورت کنند
تو کشته شدی
ملتی زنده به گور می شود.
ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد
او که پول مرگ تو را گرفته
شام حلال می خورد.
تو فقط ایستاد ه بودی
و خوشدلانه نگاه می کردی
که به خانه ات بر گردی
اما دیگر اتاق کوچک خود را نخواهی دید دخترم
و خیل خیال های خوش آینده
بر در و دیوارش پرپر می زنند.
تو مثل مرغ حلالی به دام افتادی
مرغی حیران
که مضطربانه چهره ی صیادش را جستجو می کند
تو به دام افتادی
همچون خوشه ی انگوری
که لگدکوب شد
و بدل به شراب حرام می شود.
کیانند اینان
پنهان بر پنجره ها، بام ها
کیانند اینان در تاریکی
که با صدای پرنده ی خانگی
پارس می کنند.
کشتندت دخترم
کشتندت
تا یک تن کم شود
اما تو چگونه این همه تکثیر می شوی.
آه ندای عزیز من
گل سرخی که بر گلوی تو روییده بود
باز شد
گسترده شد
و نقشه ی ایران را در ترنم گلبرگ هایش فرو پوشانید
و اینانی که ندا داده اند
بلبلانند
میلیون ها تن که گرد گلی نشسته
و نام تو را می خوانند.
یعنی ممکن است صداشان را که برای تو آواز می خوانند نشنوی
یعنی پنجره ات را بستند که صدای پیروزی خود را هم نشنوی
ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد
او که صید حلال می خورد.

هنر ریسک پذیری!

یادمه یکی از اساتید معظم دایم به ما گوشزد میکرد: اول شلیک کن، بعد نشانه بگیر.
البته یادمه یکی از دانشجوها درباره ی عملکرد این نظر در مورد ازدواج پرسید، که پاسخ استاد بسیار محتاطانه بود.
وقتی به اروپا هم آمدم، از اینکه این همه برای انجام امور احتیاط می کنند، تقریبا اعصابم خورد مید، برای ترمیم یک جاده ی یا راه عبور ساده، آنقدر نکات ایمنی دست و پاگیر قرار میدهند که از هرچی راهسازی هست و از این همه احتیاط حالت بد میشود.
حتی در مورد رانندگی، اگر بخواهی امتحان بدهی و مثلا کوچه ای را چند دوره دور بزنی، در هر توقف، باید ترمز دستی را بکشی، همه جا را کنترل کنی، ترمز دستی را رها کنی، دوباره همه جا را چک کنی و حرکت، و دوباره برای عقب رفتن همین منوال و دوباره و دوباره، که اصلا اعصاب خرد کن هست.
به همین علت هم قیمت ساخت سازه در اروپا خصوصا انگلیس خیلی خیلی بالا هست، چون هزینه ی مسایل ایمین و رعایت آنها بسیار بسیار بالاست و همین علت است که اصلا المپیک 2012 لندن به هیچ وجه به پای المپیک چین نخواهد رسید.
وقتی ذرات آتشفشانی در فضای اروپا پراکنده بود، که البته کسی هم آنها را ندید، همه به آنها ایراد میگرفتند که چقدر محتاطند، وقتی چند هفته ی پیش فرودگاه های انگلیس و اروپا به خاطر برف تعطیل شد، ایران به تمسخر می گفت آنها توان اداره ی یک فرودگاه را هم ندارند و البته مردم هم ناراحت و شاکی بودند که چرا پروازهایشان کنسل میشود.
کلا ما ایرانی جماعت، هم دوست داریم اینطور باشیم و هم هستیم که ریسک پذیریم، ولی به معنی منفی کلمه. یرخی کارها را انجام میدیم که تو اون دوران جنگ هم همینطور بود، الان هم برای همه چیز همینطور هست.
من مطمئنم قیمت جان انسان ها با ارزش تر از هر نوع سود و منفعت دیگر، و یا حتی هر خودنمایی دیگر، نظیر بهترین خلبان های دنیا، یا اینکه راضی نگه داشتن مشتری و یا عدم تاثیر تحریم ها و … قیمتش بسیار کمتر از قیمت جان یک انسان است.
همسایه ی یکی از دوستان مدر تهران، همسرش و دو فرزندش (پنج ساله و سه ماهه) و مادرش و مادر زنش، همگی در این پرواز تهران ارومیه بودند، استاد دانشگاه یکی از بستگان هم همینطور. حالا سایعه هایی که این هواپیما روز قبل هم فرود نامتعادل داشته و گزارش شده و یا سال پیش هم دچار نقص فنی بوده و قرار بوده از رده خارج شود و … همه به کنار، اینکه در مقصد برف می باریده و دید کافی نبوده، دلیل کافی برای عدم پرواز یا برگشت به مبدا بوده، نه اینکه جان مسافرین را به خطر بیاندازند. وزیر راه و ترابری می گفت مقصر مردم و مشتری ها هستند که اصرار به پرواز میکنند، آیا این حرف پسندیده است؟