برای مردم ایران، برای روز اول اسفند و روزهای پیش رو، آرزوی موفقیت می کنم.

البته اینکه این همه تو پوشیدن لباس سبز و دستبند سبز و استفاده از فیس بوک و توئیتر از جنبش سبز ایران الهام گرفتند هم نباید دور از نظر بمونه.

یک فرق بزرگ بین مصر و ایران این هست که ارتش با مردم درگیر نشد، با حکومت هم درگیر نشد، سعی کرد یک میانجیگر بیطرف باشه.

جالب هست که اینقدر ایران از جنبش مصری ها حمایت میکنه، به مخالفان خودش اجازه یک راهپیمایی با مجوز در 25 بهمن را نمیده:(

امیدوارم سرنوشت اونها، همانطور که الان دایم خودشون اعلام میکنند، مثل سرنوشت کنونی ایران نشه. البته اونها دایم میگن انقلاب ما اسلامی نیستف ولی یادمه اون اوایل هم تو ایران همین ها را میگفتند که یکهو…..

سال های آخری که در ایران بودم، متاسفانه برای مدت طولانی، مادرم با عوارض بیماری قند مبارزه می کرد، و چند سال آخر که برایش حسابی مشکل بود، تا وقتی در ایران بودم، سعی می کردم کمکش کنم. الان که سال ها گذشته، می بینم جایی برای کمک بیشتر بود و ایکاش می گویم، که کاش بیشتر وقت می گذاشتم.

البته ایشان با مشکلاتی مواجه بود که برای من به عنوان پسری که او را زیاد دوست داشت، بسیار سخت و تحمل ناپذیر بود. مشکلاتی را از نزدیک مشاهده می کردم، که برای سالهاست که با کسی بازگو نکردم، حتی برای پدرم ، برادرم یا بقیه بستگان نزدیک، و قصد بازگویی آنها را هم ندارم، چون دوست دارم مسایل شخصی باقی بمانند. ولی در آن لحظات، آنقدر فشار روانی رویم بود که تحملش بسیار بسیار سخت بود. همیشه فکر می کنم، بیماری بستگان نزدیک، بیشترین فشار روانی را روی بقیه اعضای خانواده می گذارد.

در این سفر حج هم، متوجه شدم که متاسفانه، پدرم دیگر حسابی بخاطر سن و مشکلات چند سال اخیر، و بیماری آرتروزی که با آن دست به گریبانند، بسیار ضعیف و ناتوان شده اند. تغییر حال و دگرگونی ناگهانی، مشکلی اجتناب ناپذیر برایشان شده بود. روزهایی در سفر بود، که با دیدن این دشواری ها منقلب می شدم، و دوست نداشتم پدرم را در اینم وضعیت مشاهده کنم.
این قسمت سفر، برای من رنگ و بویش از بقیه سفر بیشتر بود و بیشتر متاثرم کرد.

روزهای آخر سفر، پدرم از نگرانی اینکه باز ممکن است مدت ها همدیگر را نبینیم، چندان حال خوشی نداشتند، خیلی دلداری دادم که به امید دیدار در تهران، ولی وقتی خودم را جای ایشان می گذارم، حق می دهم

راستش نوع رابطه ای هم که با پدرم بر قرار کردم، برایم آموزنده بود. همه ی کمک هایی که در طول زندگی برایم کردند را مرور می کردم، ولی با اینحال باعث بعضی تصمیمات ذهنیم شد، که خیلی دوست دارم این تصمیمات را به عمل تبدیل کنم.
می خوام پدر بهتری برای دخترم باشم، با تعریف دیگران که همیشه مبالغه می کنند و من را پدر خوبی می دانند کاری ندارم، دوست دارم پدر خوبی برای او باشم، نه از نگاه دیگران.
مسلما به عنوان پدر وظایفی دارم که از نظر دخترم، ممکن است خوشایند نباشد، ولی متاسفانه ناچارم به آن وظایفم هم رسیدگی کنم، ولی دوست دارم تمام تلاشم را به خرج دهم که او از آنها نرنجد. اینکه او احساس کند پدری دوست داشتنی دارد، برایش بیش از خیلی چیزهای دیگر ارزش دارد. که من دوست دارم او، همه را با هم داشته باشد.
حیف که ما انسانیم و بضاعتمان کم، کاش می شد، همه ی خواسته هایمان را عملی کنیم.

به نظرم این حاصل اصلی سفر حج امسال من بود!

• امسال سه میلیون نفر زائر از نقاط مختلف دنیا آمده بودند، سه ملیون نفر یک عدد است، ولی تصورش هم سخت است، وقتی در صبح روز عید قربان، و یا هنگام رمی جمرات عقبی، با سه میلیون نفر جمعیت روبرو شدم، برایم باور نکردنی بود. تصور کنید تمام راهپیمایی های میلیونی تهران، نهایتا چند صد هزار نفرند که گفته میشود چند میلیون، آنجا واقعا سه ملیون آدم بودند که اصلا قابل تصور نیست.
• گرمای هوادر مکه، طاقت فرساست، حال اینکه همه می گفتند الان فصل مناسبی است، دما در حدود 35 تا 40 درجه بود، ولی بسیار گرمتر به نظر می رسید. بعضی از محلی ها می گفتند، اهالی قدیم مکه و مدینه، فرزندان نوزاد خود را تا دو سالگی به نقاطی خارج از مکه و مدینه که هوای مناسبتری دارد، می فرستادند، تا آسیب نبینند. اگر قبل از ظهر تا قبل از غروب آفتاب، خارج از مکان مسقف بودید، تمام بدنتان مانند شخصی که دوش گرفته، خیس می شد. البته من همان دو روز اول، تمام بدنم جوش زد، که دکتر کاروان میگفت مربوط به گرماست.
• ترکیب زائران از کشورهای مختلف بسیار متنوع بود. اندونزی، ترکیه و هند و پاکستان، ملموس ترین گروه هایی بودند که نسبت به بقیه به لحاظاتی، متفاوت بودند. تفاوت فرهنگی بین آنها هم مشهود بود. یک شب را برای دیدن یکی از دوستان، در منطقه ی پاکستانی ها سپری کردم، وضعیت بهداشت، کیفیت محل استراحت و … کاملا نسبت به مناطق ایرانیان پائین تر بود، و در اکثر کاروان ها غذا سرو نمی کردند و هر شخص باید خود برای غذای خود اقدام می کرد، که منطقه پر از رستوران های به سبک بنگلادش و پاکستان بود و بعضی از غذاهایشان خیلی معروف و صف های طولانی. ولی محل سکونتشان بسیار نزدیک به حرم بود و پیاده به حرم می رفتند، لذا تمام فرایض پنجگانه ی روز را بطور جماعت در حرم انجام می دادند. ضمنا حال روحانی و معنویشان بطور میانگین، بسیار بسیار بالاتر از کاروان های ایرانی بود و تمام هم و غمشان، انجام مراسم و استفاده از محیط معنوی بود.
• بیشتر مکالمات در کاروان های ایرانیان، مربوط به کیفیت هتل، کیفیت غذا، عدم مدیریت صحیح کاروان و نظایر این بود، با اینکه من بطور انفرادی رفته بودم و چند کاروان غیر ایرانی را مشاهده کرده بودم و می دانستم که مدیریت بعثه ی ایران، با همه ی اشکالاتی که داشت، به مراتب بهتر و مرتب تر از کشور های دیگر، حتی ترکیه بود.
• اکثر زائران ایرانی، بیش از اینکه در فکر و تدارک جنبه های معنوی سفر باشند، در فکر خرید و گشت و گذار بودند. یکی از هم اتاقی ها 6000 دلار خرید کرد. افراد دیگری هم بودند که کمی بیشتر خرید کردند و در برگشت، برای هر ساک اضافی 60000 تومان پرداخت کردند.
• ترکیب فرهنگی زائران ایرانی هم قابل توجه بود، گذشته از شهرستان ها که معمولا در یک سطح اجتماعی بودند و عموما اولین سفر خارج از کشورشان بود و بعضا حتی برای اولین بار با هواپیما سفر کرده و یا حتی سوار آسانسور می شدند، ترکیب شهروندان تهرانی هم خیلی متفاوت بود. از افراد تحصیل کرده نظیر دکتر دندانپزشک، مهندس، دانشجو تا افراد متمول مانند صاحب دبنهام در میرداماد تهران، صاحب چند جواهر فروشی در جمهوری …. و افراد معمولی که با پس انداز چند ساله اشان، پا به چنین سفری گذاشته بودند.
• از نظر سیاسی، موضوع جالب تر میشد، هر چه میزان تحصیلات بیشتر می شد، یا هر چه میزان توانمندی اقتصادی بیشتر بود، و یا هر چه به پایتخت و شمال آن نزدیک تر می شدند، دیدگاه های شدیدا مخالف دولت کنونی داشتند، ولی افرادی از شهر ایلام، قائنات، بجنورد، بیرجند دیدم، که در عین اینکه دوست نداشتند بگویند طرفدار رئیس جمهور فعلی هستند، از عملکرد دولت فعلی راضی تر بودند، مثلا می گفتند سدی که زمان آقای خاتمی شروع شده بود، در این زمان تمام شده، یا مثلا وام به آنها داده شده بود و نظیر اینها. قابل ذکر که زائران کشورهای فقیری نظیر سومالی و نیجریه، که بعضا سواد خواندن و نوشتن هم نداشتند، وقتی می دیدند ایرانی هستی، برای اینکه خوشحالت کنند، می گفتند احمدی نژاد، که باعث خجالت می شد.
• یکی از روستائیان داستان جالبی تعریف میکرد، که در روستایشان شخصی ده راس گاو داشته و بخاطر آن از دولت وام میگیرد، بعد آن را به یکی از اقوام قرض داده و آنها هم وام می گیرند و اینکار برای ده خانوار تکرار شده، همه ی آنها بخاطر آن ده راس گاو وام گرفته بودند، ولی هیچ کار آفرینی جدیدی صورت نگرفته بود و نمی دانستند چگونه می توانند آن وام ها را پس بدهند.
• با اینکه کاروان ها، مدت ها کلاس آموزشی حج داشتند، اکثرا با مراحل و نحوه ی انجام مراسم آشنا نبودند. در کاروان ما، من به شوخی دوستان، سومین روحانی کاروان بودم، که مراحل و نحوه ی انجام هر قسمت را به همراهیان توضیح می دادم، حال اینکه من فقط چند ویدئو ی یوتیوب دیده بودم و یک بار مناسک حج آقای سیستانی را در هواپیما مطالعه کردم. نا گفته نماند که قوانین آن را بسیار پیچیده و متفاوت و با استثنائات و حواشی مختلف، تدوین کرده اند، و برای افراد معمولی ساده و قابل یادگیری و به خاطر سپاری نیست.
• برای بیشتر افراد، فلسفه ی اغلب اعمال مهم نبوده و فقط می خواستند، کارها تمام شود، بماند که بعضی از آنها فلسفه ی روشن و منطقی نداشتند و فقط داستان هایی برایشان باقی مانده بود، ولی بیشترشان، بر اساس داستان و فلسفه ای که به زمان ابراهیم نبی باز می گشت، استوار بودند.
• ماموران کشور عربستان سعودی، بسیار مودب بودند و بر خلاف تصور قبلی من، سعی می کردند تا جائیکه می توانند، زائران را کمک کنند، خصوصا در فرودگاه جده، که یک مامور فقط مسئول این شده بود که به گونه ای کار من را راه بیاندازد. در حالیکه افراد بعثه ایران، بر عکس، تمام تلاش خود را می کردند که به گونه ای، موضوع اسکان من در کاروان پدرم فراهم نشود، که خیلی باعث تعجب بود. به نظرم فرهنگ ایرانیان، در چهار سال گذشته، خیلی خیلی تغییر کرده! متوجه شدم، در محیطی که الان زندگی می کنم، حس انسان دوستی، کمک به دیگران و چنین نگاه های انسانی بسیار برجسته تر است.
• مسیر جده تا جحفه و بعد مکه را با یک اتوبوس که مسافرین آن پاکستانی و افعانی بودند، به همراه یک دیپلمات ایرانی مقیم بانکوک طی کردیم. آنها امکانات کمی داشتند، دائم می گفتند، عرب ها فقط به ایرانی ها می رسند، ولی همه خالص و پر از معنویت بودند، و در تمام مسیر مشغول عبادت و دعا و روضه و غیره بودند، که این در کاروان های ایرانیان اصلا مصداق نداشت.
• ضمنا این را هم باید اضافه کنم، تصور من از خانه ی خدا، کمی بزرگ تر از اندازه ی واقعی بود، وقتی برای بار اول با آن مواجه شدم، خیلی تعجب کردم، محیط و خود خانه به نظرم کوچک تر از آنچه در عکس ها دیده بودم و تعریفش را شنیده بودم بود، و به اون صورت که می گفتند جو و ابهتش شما را می گیرد نبود، متوجه هستم که احتمالا پاسخش این است که به حال خودت باز می گردد، ولی من چنین تفاوتی را در حال بقیه همراهیان و افراد حاضر در آنجا ندیدم و تصور می کنم، برای بیشتر موارد، فقط بزرگ نمایی است. ولی بدون شک محیط معنوی و مثبت خوبی است، ولی غلو کردن در آن، چیزی را بهتر نکرذه، از واقعیت می کاهد.
• مراسم روز عید قربان، بسیار فشرده، سخت و طاقت فرسا بود. در انتها هم که به تراشیدن مو می انجامید، بسیار غیر بهداشتی، کثیف، آلوده و به زبانی چندش آور بود. آن صحنه ها را هرگز فراموش نمی کنم، و دوست ندارم دوباره در چنین محیطی قرار بگیرم. هر چه تا آن روز با خود کنار آمده بودم، به یک باره منفجرم کرد و آرزو داشتم هر چه زودتر از آن محیط خارج شوم. یک همراه دیگر هم داشتیم که از دانمارک آمده بود، او هم علیرغم تحمل همه ی مراحل، در آن لحظه، بر خلاف میل باطنی اش، زبانش باز شد و هر چه بد و بیراه می توانست به چنین برنامه هایی گفت، که خوب من به وی حق می دادم، بعد از بیست سال دوری از ایران، در چنین محیطی قرار گرفتن، کار ساده ای نیست.
• من اکثر برنامه ها را در فیسبوک با عکس یا متنی گزارش مختصر می کردم، که در بازگشت، چند تا از همکارانم تشکر کردند، و برای آنها جالب بود که ببینند و بدانند که در چنین مراسم مذهبی چه می گذرد، از خیلی جزئیات سوال داشتند و من خوشبختانه برای خیلی از سوالات خودم را آماده کرده بودم. این سایت ویکیپدیا که خیلی کمک کرد. جالب است که دو تا از همکارانم، در مدتی که من آنجا بودم، کلی در این باره مطالعه کرده بودند، که برایم خیلی جالب بود. البته در قسمت کامنت عکس ها یکی دو بار مشکل کوچک پیش آمد که تضاد و تفاوت فکر کردن و نوشتن در محیط آزاد اروپا و محیط بسته ی ایران، باعث آن بود، که آن هم با عذر خواهی همکارم، و مهمان کردن یک شیرینی، به فراموشی سپرده شد.
• در مجموع بودن در چنین جمعی، خصوصا همراه پدرم، و سپری کردن مراحل و اعمال و مناسکی که شاید در روال معمولی هرگز با آن همراه نشوی، تجربه ی بسیار مفید و گرانبهایی بود، تغییر روحی که در من ایجاد کرده، بسیار مثبت، و بسیار دوست داشتنی است، نمی خواهم به زودی آن را از دست بدهم، دارم تمرین می کنم، این حالت حس کمک به هم نوع، آرام و با وقار بودن، یا به قولی خاکی بودن، را از خودم دور نکنم. دوست دارم آرام بمانم

برام آرزوی موفقیت کنید، ممنون